Rozprawa Igora Garina na temat rosyjskiego kolaboracjonizmu w II W.Ś., z którą dziś przychodzę, nie zaprzeczę, spowodowała wyłom w mojej świadomości historycznej i politycznej, rujnując wdrukowane mity i stereotypy radzieckie...

...a dziś i propagandy putinowskiej na temat Rosji i Rosjan, jako patriotycznego monolitu. Autor przytacza wstrząsające informacje, w które nie chce się wierzyć ale jego staus, wiarygodny dorobek - naukowy i jako pisarza, zmusza aby udzielić mu zaufania, niezależnie od - jak odkryłem po drodze- żydowskich korzeni, co mnie akurat, nie przeszkadza.

 

 Igor Iwanowicz Garin (1937-), to pseudonim literacki Igora Izakowicza (lub jak woli - Iwanowicza) Papirowa, profesora, doktora nauk fizycznych i matematycznych, laureata Nagrody Państwowej Ukrainy, znanego specjalisty w dziedzinie reaktorów i materiałoznawstwa kosmicznego. Ten Rosjanin, urodzony w Ukraińskiej Republice Radzieckiej, pracuje w Narodowym Centrum Naukowym Ukrainy, Charkowskim Instytucie Fizyko-Technicznym.

I. I. Papirow jest autorem ponad 350 monografii i prac naukowych oraz 60 świadectw autorskich i patentów we wspomnianej dziedzinie. Obecnie z powodzeniem pracuje nad opracowaniem obiecujących materiałów i urządzeń dla onkologii i kardiologii.

W podróżach odwiedził ponad 100 krajów świata; opisał swoje podróże w książce "Мои Одиссеи" - Moje Odyseje. Autobiografia - w książce "Ангелы библиотек" - “Anioły bibliotek” oraz we wstępie do 10-tomowego "Мудрость веков"- “Mądrość wieków”.

Pod pseudonimem I. I. Garin opublikował dziesiątki książek i setki artykułów z filozofii, religii, psychologii, literaturoznawstwa i historii kultury.

https://www.proza.ru/avtor/garin1

Bibliografia i autobiografia Garina

https://7lafa.com/biowriters/14057

 

Dzisiejsi niewolnicy — jutrzejsizdrajcy.

Napoleon Bonaparte

 

Nie tylko na Ukrainie i Krajach Bałtyckich, ale i na terenach przyległych do Leningradu,

Pskowa, Nowogrodu ludność witała okupantów.

Я.Каунатор

( https://datrec.wordpress.com/%D1%8F%D0%BA%D0%BE%D0%B2-%D0%BA%D0%B0%D1%83%D0%BD%D0%B0%D1%82%D0%BE%D1%80/ )

 

...W pierwszych miesiącach wojny, gdy wojska niemieckie szły na

nowo "wyzwolone" obszary, obserwowano epizody, kiedy ludność witała okupantów.

Z Wikipedii

 

W trakcie i po II W.Ś. Stalin rozpoczął totalną deportację dziesięciu narodów Związku Radzieckiego, ogólnie oskarżonych o współpracę z hitlerowskimi Niemcami (Niemców, Koreańczyców, Finów, Karaczajewców, Kałmuków, Czeczeńców, Inguszan, Bałkarców -балкарцы, Tatarów i Turków), a w latach wojny trwały brutalne przesiedlenia narodów i grup ludności 61 narodowości. Stalinowskim etnicznym czystkom - "зачисткам", lub ściślej — etnicznemu ludobójstwu — poddano około 3 milionów osób.

 

Masowe deportacje były realizowane kosztem nieludzkich cierpień i setek tysięcy ludzkich istnień. Stalinowską nienawiścią do niektórych narodów ZSRR była przesiąknięta dyrektywa o demobilizacji ich przedstawicieli i przesiedleniu - отселении w "niedźwiedzie kąty" kraju. Wśród ogółu oskarżonych bez sądu i śledztwa, byli nie tylko żołnierze, nagrodzeni orderami i medalami, ale nawet kilku bohaterów Związku Radzieckiego. Przy tym zupełnie przemilcza się, co prawdziwe, że kolaboranci, rektutowali się się głównie z Rosjan i że 75% cudzoziemców-legionistów wehrmachtu, rekrutujących się z podbitych krajów, było "radzieckimi". Ich łączna liczba zbliżała się do półtora milionów (!) osób, które przeszły przez 800 (!) wojskowych batalionów i innych faszystowskich wojskowych i cywilnych struktur. Oczywiście, to nie byli sami Rosjanie; kolaboranci, odzwierciedlali wielonarodowościowy skład ZSRR, ale Rosjanie wśród nich dominowali. Według danych Wadima Pietrowicza Machno, kapitana pierwszej rangi, kilka lat przesłużącego na okrętach marynarki wojennej ZSRR, tylko w oddziałach SS około 10 dywizji zostały obsadzone przez"wschodnich ochotników", w których służyło do 150 tysięcy byłych obywateli sowieckich. W rzeczywistości ss-owskich oddziałów, obsadzonych przez Rosjan, było jeszcze więcej.

 

Wypominając wciąż sąsiadom faszyzm i udział w formowaniu dywizji SS podczas II W.Ś, Rosjanie wstydliwie zapominają, że lwia część oddziałów SS na terenach okupowanych była wypełniona rosyjskimi żołnierzami. W odróżnieniu od Łotyszy, Estończyków i Ukraińców, których siły nie przekraczały jednej dywizji, rosyjskich elementów i związków SS było ponad tuzin:

 

— Ochotniczy pułk SS "Wariag".

— 1 rosyjska brygada narodowa SS "Drużyna".

— 15 kozacki korpus kawalerii SS.

— 29-a grenadierska dywizja SS "RONA" (1 rosyjska).

— 30-a grenadierska dywizja SS (2 rosyjska).

— 36-a grenadierska dywizja SS "Dirlewanger".

 

KORPUS WOJSK SS GŁÓWNEGO DOWÓDZTWA OPERACYJNEGO SS FHA-SS

— 15-ki Kozacki Rosyjski korpus wojsk SS FHA-SS - 3 dywizji,16 pułków.

— SS FHA-SS (wojska-SS)

— 29-ta brygada Rosyjska FHA-SS — 6 pułków.

— 30-ta brygada rosyjska FHA-SS, 1-go formowania 1944r., — 5 pułków.

 

Brygady Głównego Urzędu Imperialnego Bezpieczeństwa SS RSHA-SS

— 1 Rosyjska Brygada narodowa SS "Drużyna -«Дружина»" — 3 pułki, 12 batalionów.

— 1-Gwardyjska Brygada ROA "Зондеркоманда 113" SG — 1 batalion, 2 kompanii.

— Brygada SS "Centrum Walki przeciw bolszewikom" (ЦПББ) — 3 bataliony.

— Wywiadowczo-dywersyjne Zjednoczenie Głównego Dowództwa «Россия — Центр»

зондерштаба «Цеппелин» РСХА-СС — 4oddziały specjalnego przeznaczenia
Zeppelin" RSHA-SS

 

Liczba 1,5 mln popleczników faszyzmu jest zapewne porównywalna , z łączną ilością uczestników krucjaty państw-sojuszników Hitlera (Włochy, Hiszpania, Węgry, Rumunia, Finlandia, Chorwacja, Słowacja) — około 2 mln osób. Dla porównania ich liczba w innych podbitych przez Hitlera krajach: Dania — mniej niż 5 tys., Francja — mniej niż 10 tys., Polska — 20 tys (?), Belgia — 38 tysięcy żołnierzy...

 

Oprócz ogólnego (całkowitego) rachunku zdrajców-wspólników z ZSRR, w niemieckich archiwach zachowały się dokładne dane o liczbie zwerbowanych przez Niemców do wojska z terytorium ZSRR: RFSRR — 800 tys., Ukraina — 250 tys., Białoruś — 47 tys., Łotwa — 88 tys., Estonia — 69 tys., Litwa — 20 tys. żołnierzy. Wśród kolaborantów byli również Kozacy — 70 tys., przedstawicieli narodów Kaukazu i Azji — 180 tys., przedstawicieli narodów Kaukazu Północnego — 30 tys., Gruzinów — 20 tys., Ormian — 18 tys., Azerów — 35 tys., powołżańskich Tatarów — 40 tys., Tatarów Krymskich — 17 tys. i Kałmuków — 5 tys. (interesujące, że niektórzy prawdolubni Rosjanie "analitycy-prawd" chętnie przywodzą te cyfry, ale z onieśmielenia wyłączając z listy RFSRR...)

 

Z ocalałych 2,4 mln jeńców radzieckich (a śmiertelność wśród jeńców radzieckich przekraczała 60%) około 950 tys. włączono do służby w różnych аntyradzieckich zbrojnych formacjach Wehrmachtu. W lokalnych pomocniczych sił armii niemieckiej służyły następujące kategorie Rosjan:

 

1) dobrowolni pomocnicy (хиви);

2) służby porządkowe (odi);

3) frontowe oddziały pomocnicze ; (шума);
4) Oddziały policyjne i obronne (hemu).

 

Na początku 1943 r. w Wehrmachcie określono: do 400 tys. хиви, od 60 do 70 tys. oddy i 80 tys. w batalionach wschodnich. Około 183 tys. osób pracowało na kolei w Kijowie i Mińsku, zapewniając ruch hitlerowskich oddziałów i ładunków wojskowych. Do tego należy dodać od 250 do 500 tysięcy jeńców wojennych, którzy uniknęli repatriacji do ZSRR po wojnie (w sumie nie wróciło ponad 1,7 mln osób), a także duża liczba zdrajców, denuncjujących jeńców komisarzy i Żydów nazistowskim władzom. W czerwcu 1944 r. całkowita liczba хиви osiągnęła 800 tys.osób.

 

Wyróżnia się taki fakt: kiedy w 1943 roku Hitler zażądał usunięcia rosyjskich oddziałów z frontu Wschodniego aby przerzucić je na Zachód, generałowie chwytali się za głowę: to było niemożliwe, bo co piąty na froncie Wschodnim, był wtedy Rosjaninem.

 

Wielka skala zdrady w czasie II Wojny (jak i luzem, wielomilionowa, stała emigracja z Rosji) to dla mnie żywe dowody "nadęcia" i "rozdęcia" rosyjskiego patriotyzmu. Aby ukryć ogromną skalę kolaboracji, nasi historycy wstydliwie piszą, że "maksymalna liczba współpracowników z okupacyjnymi władzami w latach II W.Ś. miała miejsce w krajach z maksymalną liczbą ludności"...

 

To jeszcze nie wszystko: około 400 tys. byłych "radzieckich" służyło u nazistów jako policjanci a około 10 % ludności okupowanej części ZSRR aktywnie współpracowało z okupantem — mam na myśli wachmanów-вахманов, członków eisanzgrupp -"айзацгрупп", starostów, burmistrzów, rosyjskich urzędników niemieckiej administracji, konfidentów, dziennikarzy i duchownych, którzy pracowali na niemiecką propagandę...

 

Biorąc pod uwagę fakt, że na terenach okupowanych było 60-70 mln osób, czyli około 40% ogółu ludności Związku Radzieckiego, nawet przy 10% aktywnie współpracujących, ponownie okazuje się wielomilionowa cyfra... przypuszczam, że to rekord świata masowej zdrady w historii wszystkich wojen, jakie kiedykolwiek prowadziła ludzkość. Na przykład, przez bataliony strażnicze niemieckich obozów koncentracyjnych przewinęło się około 5000 tysięcy wachmanów - , którzy brali osobisty udział w torturach i masowych zabójstwach więźniów obozów koncentracyjnych, a także mieszkańców okupowanych przez hitlerowców krajów Europy. Utworzone przez Heindricha " einsatzgruppen", polujące za Żydami i brały bezpośredni udział w ich egzekucji (faktycznie — około 2 mln osób), zazwyczaj obejmowały około 10% lokalnych mieszkańców. W szczególności, wszyscy mieszkańcy białoruskiego Chatynia-Хатыни zostali rozstrzelani lub spaleni żywcem przez einsatzgruppen , które obejmowały 20% lokalnych mieszkańców... Nie mogę podać dokładnej liczby rosyjskich prostytutek obsługujących żołnierzy Wehrmachtu, ale burdel był na stanie każdej niemieckiej dywizji.

 

Do tego należy dodać, że tylko w ciągu 1941 roku Armia Czerwona poniosła następujące straty:

— 3,8 mln osób jeńców (przeciwko 9147 niemieckich żołnierzy i oficerów, czyli w 415 razy mniej niż radzieckich jeńców wojennych!);

— ponad 500 tysięcy zabitych i zmarłych z ran w szpitalach;

— 1,3 mln rannych i chorych.

 

W 1942 r. przybyło jeszcze 1653 tys., w 1943 — 565 tys., w 1944 — 147 tys. jeńców radzieckich. Nawet za cztery miesiące zwycięskiego 1945 do niewoli udało się trafić 34 tysiącom żołnierzy. Około 4,2 mln zginęło w niewoli, a wielu zamieniło niewolę, na służbę w formacjach kolaboranckich. Liczby są przerażające.

 

Pozostawieni przez oficerów, zdemoralizowani radzieccy żołnierze poddawali się nazistom lub ukrywali się przed wrogiem. W październiku 1941 r., 1-szy zastępca szefa oddziałów specjalnych NKWD S. Milsztein - Мильштейн zgłosił ministrowi NKWD, Ł. Berii: "...Od początku wojny do 10 października 1941 r. oddziały specjalne i zaporowe (Заградотрядов) NKWD zatrzymały 657.364 żołnierzy maruderów i uciekających z frontu". Do końca 1941 r. w armii zachowało się zaledwie 8% składu osobowego z początku wojny (22 czerwca 1941 r.)

 

 

U naszych mam i takie uzasadnienie tych wszystkich haniebnych faktów: mówią, że ich przyczyną było niezadowolenie części ludności wobec sowieckiej władzy (w tym kolektywizacji). To prawda, ale nie cała. Wielu Rosjan szło na służbę nazistów, bo byli wychowani w duchu szowinistycznym, nacjonalistycznym, antysemickim i ksenofobicznych regularnych żydowskich pogromów. Poza tym, jak dowiedziałem się z książki "Rosyjski faszyzm", masowe rosyjskie pogromy wyprzedziły niemieckie na kilka lat, a nazistowskie idee objęły szerokie warstwy ruchu białych.

 

Jest jeszcze jeden czynnik, starannie skrywany przez historyków: poziom życia na terenach okupowanych był wyższy, niż w wolnym od wroga kraju... W każdym razie do spożywczych kartek nie dochodziło. Jeszcze bardziej rażącą była różnica w zaopatrzeniu żołnierzy i oficerów armii Czerwonej i Wehrmachtu, które różniły się co najmniej o rząd wielkości, a często i więcej.

 

Właściwie to wysoki patriotyzm jest możliwy, gdy czujesz swój kraj, wolny, zamożny, w po prostu wygodny do życia. Gdy tego wszystkiego brak, patriotyzm, czy tego chcemy czy nie, zawsze przeradza się w "rosyjskie marsze", nazistowski "seliger", ksenofobię, radość z cudzych niepowodzeń, żałosne imitacje wiernopoddaństwa, kończące się zdradą…

 

 

Profesor, doktor nauk prawnych,Lew Symkinpisał, że wielu Rosjan uważając, że "jest mało prawdopodobne aby na świecie znajdowała się władza gorsza radzieckiej, — ewakuowało się -nie kierując ideowym względami. Kolaborowało z okupantem 22 mln obywateli ZSRR". I jeszcze: "Nazizm położył się na przygotowaną glebę — władzy radzieckiej udało się zaszczepić ludziom mocną wiarę w istnienie nieprzyjaciela. Bez wroga żyć nie przyzwyczajeni, a zmiana jego obrazu była rzeczą powszechną. Propaganda zmieniła znak, jeśli komunistyczna piętnowała kułaków i "wrogów ludu", to nazistowska — komunistów i żydów".

 

Zresztą, dla wojskowego kolaboracjonizmu istniało i głębsze tło historyczne. Friedrich Engels, charakteryzując w poważnej analitycznej pracy "Armie Europy" rosyjską biurokrację i oficerstwo, proroczo napisał: "Co jest właściwe rosyjskiej służbie cywilnej niższej klasy urzędników, rekrutującej się z dzieci tych samych urzędników, charakteryzuje również oficerów w armii: spryt, podłość poglądów, wąsko egoistyczne zachowanie łączą się z powierzchownym wykształceniem podstawowym, odstręcza od nich; próżność i chciwość korzyści, zaprzedanie duszą i ciałem państwu, ale jednoczesnie codziennie i nieustannie sprzedających je za drobiazgi, jeśli może im to przynieść jakąś korzyść… Ta kategoria ludzi, w zakresie państwowym i wojskowym w głównej mierze podtrzymuje ową zbiorową korupcję, która przenika wszystkie dziedziny służby państwowej w Rosji”.

 

Mógłbym wzmocnić myśl Napoleona i Engelsa: trudno wymagać patriotyzmu od niewolników, w których władze Rosji wiecznie próbowały przeistoczyć własny naród. Tak więc narzucony ludziom strach przed "panami" mało przyczynił się do ich miłości. Ironicznie pisano : "Rosjanie zawsze walczyli źle, więc zmuszeni byli walczyć bohatersko". Rosjanie dlatego tak często przegrywali kampanie wojenne (o czym też pisze Engels), ponieważ w głębi duszy obawiali się swoich (panów) bardziej, niż wrogów. Zresztą, i "bohaterskich" czynów, dookonywali też nie w małym stopniu, ze strachu przed egzekucją.

 

 

Ilu ludzi w ogóle zdaje sobie sprawę, że krzywdząca władza wywołuje nie tylko upośledzone życie, ale i ogromną nienawiść do takiego życia i do kraju, które ją wiecznie rodzi? Całkiem naturalnie, to najsilniej przejawia się to w trudnych okresach historii. Mimo, że Rosja zawsze chełpiła się swoim patriotyzmem, to rewolucja i wojny wykazały jego cenę — i to nie tylko w postaci wielkiej - nie ma historycznych analogii - kolaboracji. Dlaczego ? Odpowiedzi udziela mój przyjaciel L.Puzin - L. Пузин *1. sądzący że wychowanie patriotycznejest rozumiane w Rosji jak wychowanie niewolników, gotowych nie oszczędzając życia, chronić interesy panów.

 

 

 

K. Bondarenko, który dostrzegł korzenie zdrady w samych trzewiach rosyjskiej historii, pisał :kolaboracjonizm podniesiono do rangi cnoty; "święty apostolarny kniaź Aleksander Jarosławowicz Newski, którego brat, Andrzej, wystąpił przeciwko Ordzie, nie tylko nie poparł brata —ale sam stał się jednym z najbliższych współpracowników Batyja*2. w ostatnich latach życia krwawego hana, którywedług popularnych wersji, został otruty w Ordzie, stając się ofiarą walki o władzę między późniejszymi spakobiercami . Wnuk Aleksandra, Iwan Daniłowicz Kalita, Książę Moskiewski, przeszedł do historii dzięki temu, że sam postanowił zbierać hołd dla Tatarów, oferując swoje usługi, zamiast usług baskaków – баскаков *3."W ten sposób część dani pozostawała w Moskwie, w ukryciu od hana, i ten czynnik przyczynił się do wzmocnienia Księstwa Moskiewskiego ", — podchlebiają historycy. Przy tym, nie wskazując na jeden istotny moment, że Kalita rabował swój własny naród...

 

Jako przykład rozeznania "klasyka" wystarczy przypomnieć masowe łamanie przysięgi rosyjskiego korpusu oficerskiego, który zdradził na przemian cara i Kiereńskiego. Co więcej, to oficerstwo carskie stanowiło trzon kierownictwa Armii Czerwonej (Bonch-Bruevich, Budionny, Tuchaczewski, Blucher, Krylenko, Dybenko, Antonow-Owsienko, Murawjow, Goworow, Bagramian, Kamieniew, Szaposznikow, Jegorow, Cork, Karbyszew, Czernawin, Eideman, Uborewicz, Altfater, Lebiediew, Samoiło, Berens, von Taube...)- łącznie 48,5 tysiąca oficerów carskich, w tym 746 byłych podpułkowników, 980 pułkowników, 775 generałów. W decydującym roku 1919 stanowiły one 53% całej kadry dowódczej Armii Czerwonej.

 

W utworzoną przez bolszewików 4 marca 1918 roku, Najwyższą Radę Wojskową armii weszło 86 carskich oficerów w randze od majora i podpułkownika do generała (10 osób). Z 46 członków najwyższego zespołu Armii Czerwonej w maju 1922 roku 78,3% stanowili kadrowi oficerowie dawnej armii carskiej, z czego 7 byłych generałów, 22 podpułkowników i pułkowników, 8,8% pochodziło z imperatorskiej Leibgwardii . W ocenie A. R. Kawtardze - Кавтардзе, w sumie około 30% przedrewolucyjnego korpusu oficerskiego carskiej Rosji zdradziło poprzednie władze i przeszło na służbę w szeregach armii Czerwonej, co w niemałym stopniu przyczyniło się do zwycięstwa "czerwonych" w Wojnie Domowej. 185 generałów sztabu Generalnego carskiej armii później znalazło się w składzie sztabu Generalnego Armii Czerwonej, przy czym liczba ta nie obejmuje generałów, na innych stanowiskach w Armii Czerwonej. Większość z tych 185-ciu generałów znalazło się na służbie w Armii Czerwonej dobrowolnie, i tylko sześciu z mobilizacji. Nie przypadkowo więc powstała dykteryjka: Armia Czerwona jak rzodkiewka — na zewnątrz czerwona, a w środku biała.

 

 

(Bolszewicy "potraktowali" twórców Armii Czerwonej przez prawie całkowite zniszczenie przedrewolucyjnego korpusu oficerskiego. Z ogólnej liczby 276 tysięcy carskich oficerów według stanu na jesieni 1917 roku i 48,5 tys. uciekinierów do czerwca 1941 r. w wojskowym szyku znajdowało - się co mało prawdopodobne - ponad kilkuset, i to głównie z byłych chorążych i podporuczników. Tylko w jednym Leningradzie rozstrzelano ponad tysiąc byłych specjalistów wojskowych. Wśród nich: dowódcę dyw. A. Swieczina -Свечин, P. Sytina — byłego dowódcę Frontu Południowego , J. Grawickiego - Гравицкий, A. Wierchowskiego - Верховский, A. Sjenariewa-Снесарев i innych. W 1937 roku, w smutnej znanej już sprawie "wojskowych" zostali rozstrzelani marszałek Tuchaczewski -Тухачевский, Uborewicz-Уборевич — dowódca Białoruski W. Cork — komisarz Akademii Wojskowej, dowódca leningradzki w Jonu Jakir - Якир, przewodniczący совавиахима*4., Eideman-Эйдеман i inni). W jednym z wywiadów pisarz Borys Wasiljew powiedział: "Stalin w przeddzień wojny rozstrzelał wszystkich utalentowanych ludzi. W rezultacie dywizją często dowodzili kapitanowie".

 

Trzeba pamiętać, że nie tylko wielu sowieckich ideologów marksizmu-leninizmu miało kryminalną przeszłość, jak Koba lub Kamo, ale i to, że armia Czerwona wchłonęła w siebie nie tylko białe oficerstwo lub niziny społeczne, ale i jego przestępcze odpady. Oleg Panfiłow-Панфилов w artykule opublikowanym w «Новом времени» -"Nowym Czasie", 17 marca 2016 r. ilustruje liczne przykłady. Kotowski-Котовский, Winnicki, Machno, wiele innych przyszło do Armii Czerwonej z "wielkiej drogi"(bandytyzm), tak, że nie są niewiarygone niesamowite krasnoarmiejskie grabieże ludności, liczne żydowskie pogromy, dzikie pijaństwa żołnierstwa i oficerstwa. O. Панфилов pisze: "Czerwoni dowódcy grabili ludność, zabijali się nawzajem. Władza radziecka dokładnie ocenzurowała tę część historii, oferując propagandę dziwnych wartości "bohaterów", "obrońców ojczyzny", "budowniczych świetlanej przyszłości". Podobnie jak i O. Панфилов, czytałem wiele niedostępnych dokumentów z lat 20-tych. Trudno przekazać ten stan, kiedy z każdego arkusza dokumentów zdajesz sobie sprawę z przestępczości władzy radzieckiej, krwiożeczości tych, którzy wiedli w "świetlaną przyszłość"... Więc wcale nie dziwi, jaka roślina wyrosła do początku wojny z zasianych przez rewolucję nasion.

 

 

Powszechnie wiadomo o masowej zdradzie w procesie tworzenia Armii Czerwonej. Badacz tego zagadnienia M. Biernsztam- Бернштам napisał, że "to była to zdenacjonalizowana i zdeklasowana ludzka warstwa, zorganizowana z jeńców wojennych i z lumpen-proletariatu różnych krajów, który znajdowali się w Rosji na zarobkach". Tzw. "internacjonalistów" (Węgrów, Austriaków, Polaków, Czechów, Finów, Łotyszów, Chińczyków itp.) liczonoich na około 300.000 żołnierzy. Co do jej rosyjskiej części, to Trocki wykorzystał przymusową mobilizację z pokazowym rozstrzeliwaniem "dezerterów" i "zakładników" (członków rodzin specjalistów wojskowych). Tak więc, pod groźbą rozstrzelania bliskich udało się "zmusić budować komunizm tych, kto byli jego przeciwnikami" — tak Lenin ocenił "skuteczne" metody Trockiego (---).

 

Dowódca I. Bacietis- Вацетис ( Dywizji Łotewskiej) napisał Leninowi: "dyscyplina w Armii Czerwonej opiera się na surowych karach, w szczególności - egzekucji ; bezwzględnymi karami i rozstrzeliwaniem będziemy nakładali terror na wszystkich, na czerwonoarmistów, na dowódców, na komisarzy... kara śmierci na frontach jest praktykowana tak często i z różnych względów i okazji , że nasza dyscyplina w Armii Czerwonej może być nazwana, w pełnym tego słowa znaczeniu, krwawą dyscypliną" («Память»-"Pamięć", Paryż 1979, vol. 2).

 

Wszystko to razem doprowadziło do bezprecedensowych dezercji żołnierzy Armii Czerwonej: w 1919 r. zostało zatrzymanych 1 mln 761 tys dezerterów i 917 tysięcy uchylających się od służby (S. Olikow-Оликов, uchylanie się od służby w Armii Czerwonej i walka z nim. 1926) — W tym czasie, była to połowa liczebności całej Armii Czerwonej!

 

Przy okazji, kłamstwo i oszustwo legły u powstania A.Cz. U samego dnia jej powstania, 23 lutego 1918 roku. Według oficjalnej wersji, w ten dzień karasnoarmiejcy odnieśli zwycięstwa pod Pskowem i Narwą-Нарвой nad regularnymi wojskami kajzerowskich Niemiec. W rzeczywistości, 23 lutego 1918 r. zwycięstwa nad Niemcami też nie było. Wręcz przeciwnie, 24 września Niemcy siłami plutonu rowerowego zajęły Gdańsk. Jedyne "zwycięstwo" krasnoarmiejców Trockiego — to wzięcie szturmem cysterny ze spirytusem podczas odwrotu na jednej ze stacji, kiedy spili się jak świnie.

 

23 lutego Lenin napisał artykuł "Trudna, ale niezbędna lekcja" z takimi słowami: "pod Narwą całe pułki i bataliony uciekły, porzucając pozycje".

 

 

23 lutego — straszny i haniebny dzień w wojennej historii Rosji, bo w ten dzień Mały Sownarkom- Совнарком (Rada Ludowych Komisarzy) podjął decyzję akceptacji warunków Pokoju Brzeskiego. W rzeczywistości, to dzień kapitulacji Rosji, bo Niemcy praktycznie bez walki podeszli do Pskowa i stąd można by łatwo przejść do Piotrogrodu. I właśnie ta porażka była ostatnim argumentem w uznaniu przez Lenina warunków Pokoju Brzeskiego, czyli kapitulacji Rosji w Pierwszej Wojnie Światowej. Uzasadniające konieczność haniebnego pokoju, Lenin pisał w "Prawdzie" 25 lutego:

 

 

"Tydzień 18-24 listopada 1918 roku, tydzień niemieckiej ofensywy wojskowej , okazał się gorzką, obraźliwą, ciężką, ale konieczną lekcją... Boleśnie-haniebne wiadomości o odmowie pułków utrzymania pozycji, o odmowie obrony nawet linii Narwy, o niewykonaniu rozkazu zniszczenia wszystkiego i wszystkich podczas odwrotu; nie mówiąc już o ucieczce, chaosie i bezradności… W sowieckiej republice nie ma armii". (Ленин, ПСС, T. 35).

 

Masowa zdrada powtórzyła się po 1991 r., kiedy wielu oficerów i generałów w służbie bezpieczeństwa "socjalistycznej ojczyzny" i "wielkich zasad komunizmu", z niezwykłą łatwością poszło na służbę rodzącej się klasy kapitalistów lub uzupełnili arcy-kryminalistów. Czy warto potem się dziwić, że rosyjscy oficerowie masowo sprzedawali broń czeczeńskim terrorystom? Z Anną Politkowską rozprawili się właśnie za ujawnienie tych zdrad, a w epoce Putina bezsądowe porachunki okazały się metodą polityki państwowej.

 

 

Były agent KGB z przewrotnością, godną Machiavellego pisze o nim Gianni Riotta w gazecie " La Stampa. Ale wydaje mi się, że przewrotność jednak nie dorównuje głównej sile sprawczej — egoizmowi. W ogóle komunizm rozwinął tę jakość do rozmiarów wszechświatowego genetycznego głodu: we wszystkich post-sowieckich pachanatach -паханатах ta cecha nacjonalnych bandokracji dominuje nad wszystkimi pozostałymi. Toteż nie zaskoczyła mnie informacja, że obecni przywódcy byli na pniu kupieni lub zawerbowani jeszcze w czasach młodości, do czego wyraźnie nawiązuje A. Iłłarionow w artykule "Echa Moskwy", poświęconemu tajnym sprężynom ułaskawienia M. Chodorkowskiego.

 

Wojskowy pisarz W. Bieszanow-Бешанов, który służył jako oficer marynarki, zaświadcza, że w 1989 roku, gdy jego okręt przepływał Bosfor i Dardanele, na pokładzie wystawiono wachtę czujności, składającą się z politruków i oficerów a marynarzy zaganiano pod pokład. Dla czego? Bali się, że uciekną do raju kaptalistycznego (w капрай), innymi słowy, zdezerterują... Być może podświadomie obawiał się tego, znając ogromną skalą dezercji w czasie wojny 1941-1945.

 

U Engelsa są i inne proroctwa na "rosyjski" temat: "Rewolucja Rosyjska już dojrzała i wybuchnie wkrótce, ale, raz rozpoczęta, pociągnie za sobą chłopów, i wtedy będzie można zobaczyć takie sceny, przed którymi zbledną sceny (18)93 roku". (--)

 

 

 

Do tego można przytoczyć bardzo wiele dowodów. Oto tylko jeden z nich. Odwiedzając Rosję, francuski markiz Astolphe de Custin napisał ostro krytyczną książkę

"Nikołajewska Rosja. 1839 rok". Nie będę jej cytować, ale pragnę zauważyć, że sto lat później ambasador USA w ZSRR W. B. Smith (marzec 1946 — grudzień 1948) po powrocie z ZSRR powiedział o książce de Custin’a: "...Przed nami polityczne obserwacje tak wnikliwe, tak ponadczasowe, że książka może być nazywana najlepszym dziełem, jakie kiedykolwiek napisano o Związku Radzieckim".

 

 

Do śmierci Stalina o istnieniu rosyjskich jednostek wehrmachtu prawie nikt nie wiedział, a za ujawnienie tych informacji sporo ludzi dostało się do obozu. Obecnie w literaturze stosunkowo bogato naświetlono działalność Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA) pod dowództwem generała Własowa, ale bardzo niechętnie mówi się, że ROA stanowiła jedynie drobny ułamek kolaborantów, na służbie u nazistów. Starannie ukrywano fakt, że krocząc na wschód, Niemcy przez cały napotykali na radzieckich tyłach antysowieckie oddziały partyzanckie, na czele których stali byli oficerowie Armii Czerwonej. Uzbrojene oddziały kolaborantów częściowo powstawały spontanicznie, a częściowo były rekrutowane przez okupantów. Przy okazji, o Własowie. Mołotow w przypływie szczerości powiedział: "Że Własow, Własow to nic, w porównaniu z tym, co mogło być..."

 


Aby nie być gołosłownym, postaram się w miarę możliwości , chociaż nie wyczerpująco, wymienić podstawowe kolaboracyjne formacje Rosjan i rosyjskie partie faszystowskie:

— Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa Wehrmachtu (ROA), nawiasem mówiąc, występująca pod rosyjskim trójkolorem, który stał się sztandarem współczesnej Rosji. W skład ROA wchodziło 12 korpusów ochronnych , 13 dywizji, 30 brygad;

— Bojowy Związek Rosyjskich Nacjonalistów (БСРН);

— RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa) — 5 pułków, 18 batalionów;

— 1 Rosyjska Narodowa Armia (РННА) — 3 pułki, 12 batalionów.

— Rosyjska Narodowa Armia — 2 pułki, 12 batalionów;

— Dywizja Russland - "Руссланд";

— Kozacki Obóz;

— Kongres Wyzwolenia Narodów Rosji (КОНР);

— Siły Zbrojne Kongresu Wyzwolenia Narodów Rosji (КОНР) (1 armia, 4 korpusy, 8 dywizji, 8 brygad).

— Siły Powietrzne КОНР — 87 samolotów, 1 awiagrupa, 1 pułk;

— Локотская republika (Republika Łokotska);

— Oddział Зуева -Zujewa;

— Wschodnie bataliony i kompanie;

— 15-ty Kozacki Rosyjski Korpus wojsk SS — 3 dywizji,16 pułków;

— 1 Синегорский Атаманский kozacki pułk (Siniegorskij Atamański Pułk Kozacki);

— 1-sza Kozacka dywizja (Niemcy);

— 7- Kozacka Ochotnicza Dywizja ;

— Wojskowy Oddział Kozacki "Wolny Kubań";

— 448 Korpus Kozacki;

— 30-ta Grenadierska dywizja SS (druga rosyjska);

— Brygada generała A. W. Туркула (Turkuła);

— Brygada "Граукопф- graukopf)" — "РННА" generała Iwanowa — 1 pułk, 5 batalionów;

— "Samodzielna dywizja ""," generała Смысловского -Smysłowskiego — 1 pułk, 12 batalionów;

— 1 Rosyjska Brygada Narodowa SS "Drużyna" (1 Rosyjski narodowy korpus SS);

— Rosyjski legion "Biały Krzyż" Wehrmachtu — 4 bataliony.

— Pułk "Wariag" pułkownika M. A. Siemionowa;

— Wyższa niemiecka szkoła dla rosyjskich oficerów;

— Дабендорфская (Dabendorfska) szkoła ROA;

— Rosyjski oddział 9 armii wehrmachtu;

— Ochotniczy pułk SS "Wariag";

— Ochotniczy pułk SS "Desna";

— 1-szy Wschodni pułk ochotniczy w składzie dwóch batalionów — "Березина - Berezyna" i "Dniepr"(--);

— Wschodni batalion "Prypeć" (604-ty);

— 645-batalion;

— Oddzielny pułk pułkownika Кржижановского - Krzyżanowskiego;

— Ochotniczy belgijski Legion Waloński wehrmachtu;

— 5 szturmowa brygada wojsk SS "Walonia" przy dywizji pancernej SS "Wiking";

— Braterstwo "Ruskiej Prawdy";

— Batalion Murawiowa;

— Oddział Mikołaja Kozina;

— Rosjanie ochotnicy w Luftwaffe;

— Gwardia Rosyjskiej Partii Faszystowskiej;

— Korpus Rosyjski Korpus Partii Monarchistycznej;

— Rosyjska Partia Faszystowska;

— Rosyjska Narodowa Partia Pracy;

— Ludowa Partia Socjalistyczna;

— Bojowy Związek Rosyjskich Nacjonalistów;

— Rosyjska Ludowa Partia Pracy;

— Polityczne Centrum Walki z Bolszewikami;

— Związek Działaczy Rosyjskich ;

— Rosyjska Partia Ludowa Realistów;

— Organizacja Zeppelin;

— Hiwi ("hilfswillige"Хиви "хильфсвиллиге") — "dobrowolni pomocnicy").

— Rosyjski skład osobowy dywizji SS "Charlemagne";

— Rosyjski skład osobowy dywizji SS "Dirlewanger".



Ponadto, w 12-ty Rezerwowy Korpus Wehrmachtu w różnych okresach wchodziły duże formacje wschodnich wojsk, takie jak:

 

— Kozacki (rosyjski) Korpus Ochronny, 15 pułków;

— 162-ga Szkolna Dywizja Остлегионов -Ostlegionów : 6 pułków;

— 740-ty Kozacka (rosyjska) zapasowa grupa - 6 batalionów;

— Kozacka (rosyjska) Grupa Atamana Pochodowego - 4 pułków;

— Kozackie zgrupowanie pułkownika von Панвица - 6 pułków;

— Zbiorcza Kozacka (rosyjska) dywizja policji polowej "Von Schulenburg".

 

KORPUSY ATAKU na ZAPLECZU ARMII WEHRMACHTU

— 582-th alarmowy (rosyjski) korpus Wehrmachtu — 11 batalionów.

— 583-th alarmowy ( estońsko-rosyjski) obudowa Wehrmachtu — 10 batalionów.

— 584-th alarmowy (rosyjski) korpus Wehrmachtu — 6 batalionów.

— 590-th alarmowy kozacki (rosyjski) korpus Wehrmachtu — 1 pułk, 4 batalionu.

— 580-tka alarmowy kozacki (rosyjski) korpus Wehrmachtu — 1 pułk , 9 batalionów.

— 532-th alarmowy (rosyjski) korpus Wehrmachtu — 13 batalionów.

— 559-th alarmowy ( rosyjski) korpus Wehrmachtu — 7 batalionów

 

Lokalne-"ТУЗЕМНЫЕ"KorpusyOchrony i Samoobrona

— Rosyjski Korpus Ochronny Wehrmachtu w Serbii — 1 brygada, 5 pułków.

— Rosyjska "Ludowa Straż" Generalnego Komisariatu "Moskwa" (Tyłowego regionu grupy armii "Środek") — 13 batalionów, 1 dywizja kawalerii.

(Rosyjsko-Chorwackie)

— 15 Korpus Strzelców Górskich specjalnego przeznaczenia 2 Armii Pancernej: rosyjski korpus ochronny — 5 pułków, chorwackich — 2 dywizje, 6 pułków.

— 69-gi Korpus specjalnego przeznaczenia 2 Pancernej Armii: rosjan — 1 dywizja, 8 pułków, chorwackich — 1 dywizja, 3 pułki.

 

Należy również wspomnieć Grupę Asano— rosyjskie jednostki Armii Квантунской - Kwantuńskiej i rosyjskie oddziały japońskich i mandżurskich służb specjalnych w Mandżukuo.

 

Przy okazji, kolaboranci, walczyli z armią Czerwoną nie tylko pod obecną flagą Rosji, trójkolorem триколором, ale nagradzani byli Georgiewskimi krzyżami ze wstążką, która stała się znakiem przynależności do kolaboracjonizmu.

 

Sama wstążka świętego Jerzego powstała jako symbolika Kozaków, którzy w imperium Rosyjskim byli policjantami, służącymi w oddziałch żandarmerii. Krzyże Świętego Jerzego i wstążka w czasie II wojny stały się symbolami zasługi dla Rzeszy i Adolfa Hitlera.

 

W miarę wzrostu ludzkich strat wehrmachtu, a zwłaszcza po bitwie o Stalingrad 1942-1943 roku, mobilizacja mieszkańców okupowanych terenów przybrała jeszcze większe rozmiary. W pasie frontowym Niemcy zaczęli mobilizować wszystkie roczniki męskiej populacji, w tym młodzieży i starców, z tych czy innych powodów nie wysłanych na roboty do Niemiec.

 

Tutaj trzeba mieć na uwadze i to, że przełom w trakcie wojny doprowadził do znacznych zmian w ideologii nazistowskiej. Hitlerowska doktryna "wyższej rasy" zaczęła mutować w koncepcję Nowego Europejskiego Ładu, wyrastającą w głębi ideologii nazistowskiej. Według tej koncepcji, po zwycięstwie Niemiec zostanie utworzona Jednolita Europejska Rzesza, a formą administracji publicznej będzie konfederacja narodów europejskich ze wspólną walutą, administracją, policją i wojskiem, w skład których powinny wchodzić europejskie tereny, w tym rosyjskie. W tym nowym projekcie znajdowało się miejsce i dla Rosji, ale tylko wolnej od bolszewizmu.

 

Belgijski kolaborant, założyciel rexistische- рексисткой partii i dowódca 28 ochotniczej dywizji SS "Walonia," Leon Degrelle upierał się przy zmianie statusu wojsk SS i ich przemiany z czysto niemieckiej w organizację europejską. Pisał: "Ze wszystkich części Europy wolontariusze nieśli pomoc swoim niemieckim braciom. Wtedy właśnie urodziła się trzecia wielka Waffen SS. Pierwsza był niemiecka, druga — niemiecka, a teraz stała się europejską Waffen SS".

 

Ciekawe, że podobny punkt widzenia podziela i szef Sztabu Operacyjnego Rosenberga, Herbert Утикаль - Utikal, a jeden z nazistów Proksch, w końcu 1944 r. na spotkaniu tego sztabu, powiedział: "nadeszła godzina Europy. Dlatego trzeba przyznać: narody różnią się od siebie pod względem duchowym i fizycznym... Mozaika wielu możliwości... Jeśli wymawia się słowo "Europa", obejmuje ono wszystko... Obecnej wojnie w Europie powinna przewodzić nowa idea. W wojnach, które toczą się za rozwiązanie ideologicznych roblemów, zawsze wygrywają silne idee. Na tym polega duchowe zadanie Rzeszy. Celem jest jedność w różnorodności... wolność narodów w jedności kontynentu".

 

W moje zadanie nie wchodzi szczegółowo zatrzymać na stopniowych zmianach ideologii nazistowskiej, odobnie jak we wszystkich wymienionych rosyjskich profaszystowskich strukturach wojskowych i partiach nazistowskich kolaborantów, dlatego ograniczę się najbardziej znaczących z nich.

 

Rosyjska Wyzwoleńcza Armia (ROA) stworzona głównie z radzieckich jeńców wojennych, liczyła kilkaset tysięcy osób (a nie 125 tysięcy, jak wynika z sowieckich źródeł). Około 800.000 osób w różnym czasie nosiło insygnia ROA, ale tylko jedna trzecia tej liczby została uznana przez Własowskie kierownictwo za należące do ich ruchu.

 

Na czele ROA stał generał Andriej Własow. W dowództwo ROA i później КОНР (patrz poniżej) wchodzili również ("czerwoni" i "biali Rosjanie") generałowie F. F. Абрамов -Abramow, W. I. Ангелеев -Angielejew, A. P. Archangielski, W. Ассберг- Assberg, E. I. Балабин- Bałabin, W. F. Белогорцев-Biełogorcew, И.Благовещенский-Błagowieszczeńskij, M. W. Bogdanow, S. K. Borodin, W. J. Bojarski, P. K. Буняченко-Buniaczenko, N.H.Gołowin, T. I. Доманов-Domanow,

A. M. Драгомиров-Dragomirow, R. N.Жиленков-Żilenkow, D. E. Закутный-Zakutnyj, R. A. Zwieriew, I. N. Kononow, P. N. Krasnow, w. W. Крейтер-Krejter, a. A. von Lampie, W. I. Malcew, W. F. Малышкин-Małyszkin, M. A. Meandry, W. Naumenko, R. von Паннвиц-Panwitz, B. S. Пермикин-Permikin, I. A. Polakow, A. N. Sewastianow, R. w. Tatarkin, F. I. Трухин-Truchin, A. W. Туркул-Turkuł, m. M. Shapovalov-Szapowałow, A. R. Szkuro, Ba Штейфон- Steinfon itp.

 

Według W. Machno, u nazistów służyło około 200 czerwonych i białych rosyjskich generałów:

— 20 obywateli radzieckich stało się faszystowskimi generałami;

— 3 generałów-poruczników: Własow A., Truchin-Трухин F. N., Małyszkin - Малышкин W. F.;

— 1 dywizyjny komisarz Żylenkow- Жиленков R. N.;

— 6 generał-majorów: Zakutnyj- Закутный. D. E., Błagowieszczanskij- Благовещанский I. A., Bogdanow P. W., Budychto- Будыхто A. E., Naumow A. Z., Salichow-Салихов B. B.;

— 3 dowódców brygad: Bessonow-Бессонов I. R., Bogdanow M. W.; Sewostianow- Севостьянов A. I;

Generał-major Buniaczenko-Буняченко — dowódca 600 dywizji Wehrmachtu ( 1-dywizja ROA ST КОНР), były pułkownik, dowódca dywizji Armii Czerwonej.

Generał-major Malcew — dowódca sił powietrznych КОНР, były dyrektor sanatorium "Aviator", wcześniej dowódca sił powietrznych СибВО, pułkownik rezerwy Armii Czerwonej.

Generał-major Kononow — dowódca 3 Zbiorczej-kozackiej пластунской(spec.) brygady 15-go Kozackiego korpusu kawalerii wojsk SS Głównego operacyjnego dowództwa SS (FHA-SS), były major, dowódca pułku Armii Czerwonej.

 

Generał-major Zverev-Zwierew — dowódca 650 dywizji Wehrmachtu ( 2 dywizja ROA КОНР), były pułkownik, dowódca dywizji Armii Czerwonej.

Generał-major Доманов-Domanow — dowódca Kozackiego korpusu dozoru Kozackiego Obozu Głównego Zarządu Wojsk Kozackich, Głównego Urzędu SS (F-SS), były сексот( Сотрудник правоохранительных органов, работающий под прикрытием NKWD).

Generał Pawłow — ataman pochodny, dowódca grupy pochodnego atamana ГУКВ.

Ваффенбригаденфюрер-Waffenbrigadenfuhrer — generał-major wojsk SS Kamiński B. S. — dowódca 29-ej dywizji grenadierów pancernych wojsk SS "RONA" Głównego operacyjnego dowództwa SS, były inżynier.

 

12 grudnia 1941 r. generał-porucznik M. F. Łukin, pod którego dowództwem okrążone wojska sowieckie prawie przez dwa tygodnie wstrzymywały oddziały piechoty grupy "Centrum", czym, być może, uratował Moskwę, przekazał w imieniu grupy wziętych do niewoli razem z nim generałów, propozycję niemieckiej stronie aby utworzyć rosyjskie контрправительство kontra-rząd, który by narodowi i wojsku pokazać, że można walczyć "przeciwko znienawidzonemu bolszewickiemu systemowi", nie występując przeciwko interesom ojczyzny. Przy tym Łukin mówił przesłuchującym niemieckim oficerom: "Naród znajduje się w obliczu niezwykłej sytuacji: Rosjanie stanęli po stronie tak zwanego wroga, to znaczy, idź do nich — to nie zdrada Ojczyzny, a tylko odejście od systemu... Nawet wybitni radzieccy działacze z pewnością zastanowią się nad tym, być może, nawet ci, którzy jeszcze mogą coś zrobić. Przecież nie wszyscy przywódcy to— zaprzysięgli zwolennicy komunizmu".

 

Postać Własowa też nie taka jednoznaczna, jak przedstawiono w powojennych źródłach. W czasie wojny domowej Własow po ukończeniu czteromiesięcznego kursu dowodzenia, od 1919 r. na stanowiskach dowódczych, brał udział w walkach z białymi na południowym froncie, a następnie został przeniesiony do sztabu. W końcu 1920 r. zgrupowanie, w którym Własow dowodził konnym i pieszym zwiadem, zostało przekierowane na likwidację ruchu powstańczego, kierowanego przez Nestora Machno.

 

Ukończył Wojskową akademię imienia Frunze. Stalin wysłał go do Chin z tajnymi poruczeniami do Czang-Kai-Szeka. Tylko niewielka część radzieckiego wyższych oficerów ocalała po czystkach w Armii Czerwonej w 1936-38 r., ale Własow znalazł się w gronie tych wybranych. W 1941 roku Stalin mianował go dowódcą Drugiej Uderzeniowej Armii. Osobistym rozkazem Stalina powierzono mu obronę Moskwy, i odegrał znaczącą rolę w operacjach przeciwstawienia nazistowskim atakom na stolicę. Wraz z sześcioma innymi generałami został zaliczony do "zbawców" miasta, a w styczniu 1942 r. Własow został odznaczony orderem Czerwonego Sztandaru, ale wkrótce potem dostał się do niewoli, a jego armia została prawie całkowicie zniszczona podczas próby odparcia nazistowskiego ataku na kierunku leningradzkim.


Własow był uważany za ulubieńca Stalina i ten w końcu czerwca 1942 r. był bardzo zaniepokojony losem Własowa i starał się go za wszelką cenę wydostać go z okrążenia, na Волхове -Wołchowie, o czym świadczą zachowane radiogramy.

 

Wpadłwszy w niewolę, Własow na przesłuchaniach (sierpień 1942 r.) oświadczył, że Niemcy nie będą w stanie odnieść zwycięstwa nad Związkiem Radzieckim — i to w momencie, gdy Wehrmacht dochodził do Wołgi. Własow nigdy nie łączył swoich planów ze zwycięstwem Hitlera na Wschodzie. Z początku szczerze liczył na to, że na tyłach Niemców uda mu się stworzyć silną i niezależną rosyjską armię. Następnie liczył na działalność spiskowców i planował radykalne zmiany polityki okupacyjnej. Od lata 1943 roku Własow pokładał nadzieje na zachodnich sojuszników. Przy każdym wyjściu, jak się wydawało Własowowi, możliwe były różne warianty — a co najważniejsze, zapewnie sobie znacznej siły zbrojnej. Ale żadnych wariantów, jak pokazała historia, nie było.

 

Szczerze rozwijając swoje poglądy w wąskim gronie niemieckich słuchaczy, Własow podkreślał, że wśród przeciwników Stalina istnieje wiele ludzi z silnym charakterem, gotowych oddać życie za wyzwolenie Rosji od bolszewizmu, ale odrzucających niemiecką niewolę". Dodając, że "są gotowi ściśle współpracować z niemieckim narodem, bez uszczerbku dla swojej wolności i honoru". "Naród Rosyjski żył, żyje i żyć będzie, nigdy nie będzie narodem skolonizowanym" — stanowczo oświadczał były więzień generał.

 

Własow także wyrażał nadzieję “na zdrowe odnowienie Rosji i na wybuch narodowej dumy narodu rosyjskiego".

 

Zarówno Rosjanie, jak i niemieckie źródła zgadzają się, że ROA mogła zmobilizować nie mniej niż 2.000.000 żołnierzy z ogólnej liczby 5,5 milionów jeńców czerwonoarmistów(!), gdyby naziści nie wsadzali kijów do koła i nie przeszkadzali sprawie własnymi rękoma.

 

Na początku pierwsze oddziały ROA były skierowane głównie na walkę z wojskami specjalnymi NKWD, оperującymi na niemieckich tyłach. Pomysł konsolidacji rosyjskich formacji wojskowych w antyradziecką rosyjską armię umocnił się w lecie 1942 roku. Jej inicjatorem i inspiratorem stał się Własow, dotąd cieszący się takim zaufaniem Kremla, , że szefowie sojuszniczych wywiadów na początku nie chcieli wierzyć informacji o jego współpracy z wrogiem i myśleli, że to propagandowa reklama przeciwnika.

 

W końcu czerwca 1942 r. Własow zwrócił się z apelem do wszystkich "rosyjskich patriotów", ogłaszając początek walki wyzwoleńczej. Przy tym początkowo przemilczano, że ta walka miała iść pod auspicjami faszystów. Na przedmieściu Berlina Дабендорфе- Dabendorf został utworzony Sztab Główny ROA. W sierpniu i wrześniu 1942 roku Własow odwiedził tereny Leningradzkiej, Pskowskiej obłasti i Białoruś. Odpowiedź na pierwsze odezwy był ogromna. Dziesiątki tysięcy listów od osób cywilnych i jeńców czerwonoarmistów posypały się do sztabu w Dabendorfie .

 

Pierwsza uderzeniowa gwardyjska brygada ROA została sformowana w maju 1943 r. w Breslau. 14 listopada odbył się pierwszy i jedyny własowowski zjazd w Pradze, gdzie został utworzony Komitet Wyzwolenia Narodów Rosji i przyjęty мертворожденный - martwo urodzony(?) Manifest z wymaganiami "zniszczenia stalinowskiej tyranii" i wyzwolenia narodu rosyjskiego spod bolszewickiej dyktatury. Jak by to nie było zaskakujące, ale nawet pod koniec wojny ustalono fakty dobrowolnego przejścia małych jednostek armii Czerwonej na stronę ROA.

 


Nie będę się zatrzymywał nad sprzecznościami Własowa z funkcjonariuszami niemieckimi na przejściem pod koniec wojny części ROA na stronę włoskiego i czeskiego ruchu oporu. Według niektórych danych,

 Pierwsza dywizja ROA przyszła na ratunek znajdującym się w rozpaczliwym położeniu powstańcom czeskim i uratowała Pragę od zniszczenia przez Niemców. Uratowane miasto zostało przekazane Armii Czerwonej, która natychmiast aresztowała i rozstrzelała wszystkich własowców, którzy nie zdołali uciec a niedobitkowie ROA w Czechosłowacji i Austrii poddali się wojskom USA.

 

Po wojnie żołnierze i oficerowie tej armii ukrywali się w całej Europie Zachodniej, a agenci sowieckiego kontrwywiadu zajęli się bezlitosnym polowaniem na tych ludzi. Generał Własow został ponownie wzięty do niewoli 12 maja 1945 roku. Proces Własowa został utajniony aby, po pierwsze, ukryć przed ludźmi skalę rosyjskiego kolaboracjonizmu i, po drugie, fakt dobrowolnego wstąpienia radzieckich oficerów i generałów do jego armii.

 

Egzekucja A. Własowa tylko otworzyła długą listę najwyższych dowódców wojskowych, rozstrzelanych przez Stalina aż do morderstwa samego tyrana w marcu 1953 roku. Podam skróconą listę zlikwidowanych "zdrajców ojczyzny, szpiegów idywersantów":

Marszałek lotnictwa Сергей Худяков - Sergiej Hudjakow (18 kwietnia 1950 r.);
— Generał major Павел Артеменко Paweł Artemienko (10 czerwca 1950 г);
— Bohater Związku Radzieckiego- marszałek Związku Radzieckiego, Григорий Кулик- Grigorij Kulik (24 sierpnia 1950 r.);
— Bohater Związku Radzieckiego Generał -pułkownik Василий Гордов Wasylij Gordow (24 sierpnia 1950 r.);
— General -major Филипп Рыбальченко- Filip Rybałczenko (25 sierpnia, 1950 r.);
— Generał- major Николай Кириллов- Nikołaj Kiriłow (25 sierpnia, 1950 r.);
— Generał-major Павел Понеделин- Paweł Poniedielin (25 sierpnia, 1950 r.);
— Generał-maor lotnictwa Михаил Белешев -Michaił Beleszew (26 sierpnia, 1950 r.);
— Generał-major Михаил Белянчик – Michaił Belanczik (26 sierpnia, 1950 r.);
— Dowódca brygady Николай Лазутин- Nikołaj Łazutin (26 sierpnia, 1950 r.);
— Generał-major Иван Крупенников – Iwan Krupiennikow (28 sierpnia, 1950 r.);
— Generał-major Максим Сиваев – Maksim Siwajew (28 sierpnia, 1950 r.);
— Generał-major Владимир Кирпичников- Władimir kirpicznikow (28 sierpnia, 1950 r.);

 

-Jeszcze jeden wysoko postawiony wojskowy lekarz brygady(w randze odpowiadającej dow.brygady), Иван Наумов - Iwan Naumow, nie doczekał czekistowskiej kuli – zmarł 23 sierpnia 1950 r. w rezultacie tortur w Butyrce.

-Zastępca dowódcy floty Czarnomorskiej ds politycznych, kontr-admirał Петр Бондаренко- Piotr Bondarenko ( 28 października 1950 r.).

- Tego samego dnia zmarł, zamordowany przez czekistów generał-leitenant wojsk pancernych Владимир Тамручи-Władimir Tamruczi.

W sumie, wg danych Вячеслава Звягинцева- Wiaczesława Zwjagincewa, pracującego nad materiałami Kolegium Wojennego Sądu Najwyższego ZSRR, jedynie w okresie od 18 do30 sierpnia 1950 r. skazano na rozstrzelanie 20 generałów i jednego marszałka.

Za kolaborację z Niemcami w niewoli, pod rozstrzał poszło jeszcze niemniej niż sześciu dowódców wojskowych: dowódcy brygady Иван Бессонов – Iwan Bessonow i Михаил Богданов – Michaił Bogdanow oraz czterech generałów-majorów Павел Артеменко-Paweł Artemenko, Александр Будыхо-Aleksander Budycho, Андрей Наумов-Andriej Naumow, Павел Богданов-Paweł Bogdanow i Евгений Егоров-Jewgenij Jegorow.

Zostali rozstrzelani generałowie zagarnięci do niewoli, odmawiający współpracy z Niemcami w osobach generałów Артеменко-Artemenko, Кириллов-Kiriłow, Понеделин-Ponedielin, Белешев-Bieleszew, Крупенников-Krupiennikow, Сиваев-Siwajew, Кирпичников-Kirpicznikow и dódca brygady Лазутин-Łazutin. Niektórzy spośród nich nawet pomyślnie przeszli powojenne spec-prześwietlenie przez czekistów i byli przywróceni do kadr sił zbrojnych ZSRR (na przykład, Павел Артеменко-Paweł Artemenko) ale nawet i to ich nie oszczędziło.

Generał-major lotnictwa Михаил Белешев-Michaił Beleszeww oczach Stalina był winien jedynie tym, że był dowódcą sił powietrznych 2-giej armii uderzeniowej, tej samej, którą do czasu niewoli dowodził Własow. Wszyscy pozostali zostali uznani za winnych w ocenie samego “wielkiego wodza”. Notabene, piętno własowców legło nie tylko na kolaborantach drugiej uderzeniowej armii - w niewoli ale i na nielicznych wojskowych, którym udało się wyrwać z kotła волховского-Wołchowskiego, w którym sam Własow dostał się do niewoli.


Generalskie egzekucje 1950 roku były końcową fazą rozpoczętego przez Stalina natychmiast po Zwycięstwie, pogromu marszałkowsko-generalskiego ugrupowania — w ramach całej serii wdrożonych wtedy spraw. Stalinowi koniecznym było osadzić dowódców wojskowych, chełpiących się zwycięzców (a takim mógł być, oczywiście, tylko tow. Stalin!) i pozwalających sobie zbyt dużo mówić. Stalin bał się wojskowych i bił w ich korporacyjną spójność. W 1950 roku uważał, żeby w wojnie z USA nie dopuścić do drugiej edycji Własowa i własowszczyny.

 

------------------------------

*1.(Сергей Никифорович Пузин (род. 18 июля 1953 года, п. Низовая, Хачмазский район, Азербайджанская ССР, СССР) — советский и российский учёный, специалист в области медико-социальной реабилитации, академик РАМН (2007), академик РАН (2013)

 

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%83%D0%B7%D0%B8%D0%BD,_%D0%A1%D0%B5%D1%80%D0%B3%D0%B5%D0%B9_%D0%9D%D0%B8%D0%BA%D0%B8%D1%84%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87

 

*2. Батый (Бату́) (монг. Бат хан,?
рус. Баты́й; ок. 1209 — 1255/1256) — монгольский полководец и государственный деятель, сын Джучи, внук Чингисхана. После смерти отца в 1227 году стал ханом Улуса Джучи (Золотой Орды), после смерти деда в том же году был признан старшим среди чингизидов второго поколения. Решением курултая 1235 года Бату было поручено завоевание территорий на северо-западе, и тот возглавил поход против половцев, Волжской Булгарии, русских княжеств, Польши, Венгрии и Далмации.

 

*3. Баска́к — представитель монгольского хана в завоёванных землях, сборщик налогов (пристав). С тюркским термином «баскак» связаны и, вероятно, тождественны ему монгольский даругачи (даруга) и персидский шихнэ.

Баскак — Википедия

 

*4. ОСОАВИАХИ́М- Towarzystwo PromocjiObrony, lotnictwa i budownictwa chemicznego),masowa ochotniczaorganizacja w ZSRR w latach 1927-48. (Общество содействия обороне, авиационному и химическому строительству), массовая добровольная обществ. организация в СССР в 1927–48.

 

Źródło:https://proza.ru/2016/10/07/913

Tytuł oryginału: Русский коллаборационизм во время Второй мировой

Autor:Игорь Гарин

 

 

wybór, tłumaczenie i opracowanie: bezmetki

Rozpowszechnianie treści przetłumaczonych

materiałów: zezwalam wyłącznie na darmowych

platformach elektronicznych, ze wskazaniem adresu

tekstu źródłowego i pseudonimu autora tłumaczenia.